In mijn laatste verhaaltje op deze site maakte ik melding van het feit dat de 24 kinderen van de Pater Jan Smitschool vrijdagmiddag naar de ijsbaan zouden gaan.
Het kwam er echter niet van omdat het vrijdagmorgen begon te sneeuwen en het te gevaarlijk werd gevonden om de kinderen lopend en/of fietsend naar de ijsbaan van Heerhugowaard 't Kruis te laten gaan.
Toen ik vrijdagmiddag voor het huis waar mijn moeder woont aan het sneeuwruimen was kwamen diverse ouders met hun kinderen langs. Meester Nico, "we hadden vanmiddag eigenlijk ook wel kunnen dammen want het schaatsen ging niet door", zeiden enkele kinderen.
In mijn vorig verhaaltje vertelde ik tevens dat ik zou proberen het clubblad te zoeken van DTC (Dutch Triatlon College) waarin ik een verhaaltje had geschreven omtrent mijn belevenissen van de Elfstedentocht die ik in 1985 heb uitgereden.
Ik heb wel een tijdje gezocht maar kwam slechts damboekjes tegen van NK damfinales pupillen, schooldamfinales enz.
Een week voor de Tocht leende ik van een klant van mij (Wil Roelofsen uit Groot-Schermer) een paar oude stalen noren. Hij had net nieuwe gekocht en zodoende mocht ik zijn oude wel een tijdje lenen om een stukje te schaatsen.
Ik schaatste een paar middagjes een stukje op de ringvaart van Heerhugowaard.
Maandag 18 februari werd de 13e Elfstedentocht aangekondigd.
Ik ben er heen gegaan met Martin Beerepoot die op een schaatsclub zit. Martin was destijds mijn buurman. Hij wist wel onderdak voor mij voor de nacht van woensdag op donderdag. Het was absoluut NIET mijn bedoeling om de hele tocht uit te rijden.
Mijn bedoeling was om de TOPSCHAATSERS uit de kooi te zien vertrekken. Het was immers al 22 jaar geleden dat de Tocht zou worden gehouden en misschien zou het wel nooit meer voorkomen !!!
Dat moest ik natuurlijk zien en ik heb het gezien ! Wat een geweldige happening was dat.
Tevens was het mijn bedoeling om een stukje van het "heilige traject" te schaatsen en als ik moe zou zijn weer terug te keren naar Leeuwarden. Met een bus of een taxi.
Tijdens het schaatsen werd een groepje van 4 schaatsers gevormd. Drie schaatsers die ik helemaal niet kende en ik. We spraken af dat we op elkaar zouden wachten met valpartijen. Tevens rustten we af en toe gezamenlijk uit bij de koek en zopie plaatsen.
De drie andere schaatsers wilden op een gegeven moment steeds langer uitrusten bij de koek en zopie. Ik wilde wel verder.
Op een gegeven moment dacht ik: "Jullie zitten er helemaal doorheen" en ben vanaf Franeker alleen verder gegaan !!!
Wat was het donker !!!
Ik kwam alleen aan in Dokkum waar tribunes stonden met juichende mensen !!! Er kwam muziek van BZN uit de luidsprekers !!! Wat geweldig !!!
Het leek wel of ik wereldkampioen was maar ze moesten eens weten.
Daarna terug naar Bartlehiem. Even voorbij Bartlehiem stond een man op het ijs met een mandarijntje.
Tevens gaf hij aanwijzingen dat ik aan 'die kant' NIET moest schaatsen want daar waren al mensen door het ijs gezakt.
Enfin om een lang verhaal kort te maken. Ik heb het gehaald.
Ik vertrok 's morgens om 7.30 uur en kwam 's avonds om 22.40 uur aan.
De schaatsmaten van Martin Beerepoot waren al lang naar huis gegaan want zij waren immers zeer goede schaatsers en waren 's middags al in Leeuwarden aangekomen.
Martin liep de hele avond zijn buurman te zoeken en kon mij natuurlijk nergens vinden.
Maar op een gegeven moment zag hij mij in de Frieslandhal lopen. Niek, waar kom jij nou vandaan ???
Ik vertelde hem dat ik de Tocht had uitgereden. Er verscheen een groot vraagteken boven zijn hoofd. Hoe was dat nou mogelijk ???
Ik was drijfnat van het vele vallen want zoals ik al eerder heb geschreven was het pikkedonker en kon ik de scheuren niet zien.
Ik moet er tevens bij vertellen dat het die dag dooide en er water op het ijs was gekomen. Ik heb uiteraard ook veel moeten klúnen. Er kwam na het klúnen veel prut en veel stro van de strobalen op het ijs.
Afgelopen zaterdag (4 februari) stond er een paginagroot interview van Erben Wennemars in de Alkmaarse krant.
Helemaal bovenaan het interview staat dat hij al zijn medailles wel wil ruilen voor een Elfstedenkruisje.
Als je dan bedenkt dat ik nooit schaats en er eentje heb...............
Uiteraard heb ik van deze Tocht vele krantenknipsels. Van mijn schoonfamilie kreeg ik later een echte Friesche doorloper met inscriptie ter herinnering.
Woensdag 27 februari 1985 werden alle 50 Heerhugowaardse Elfstedenrijders door de burgemeester gehuldigd op de ijsbaan van Heerhugowaard 't Kruis.
N.B. In de jaren tussen 1963 en 1985 hadden veel mensen hun lidmaatschap opgezegd. Om deze reden hoefde je in 1985 niet persé lid te zijn om te kunnen deelnemen. Je moest er gewoon op tijd bij zijn.
Toen de Tocht in 1985 werd verreden werden weer veel mensen lid.
Ik ben nooit lid geweest en nog steeds niet ..................maar ik heb wel het felbegeerde kruisje.
Nico Konijn.
